3 temmuz 2007- O akşam iş çıkışı hızlıca Fransız grupla ilgilenmek için Swissotele ugrayıp oradan da akşam yemeğini yiyecekleri Vogue'a geçecektim. İşimi bir an evvel bitirip beşiktaştan kadıköy vapuru ve göztepe'ye geçecektim.Kutlanması gereken bir doğumgünü ve bekleyen bir kalabalık vardı. Akşam aksiliklerle başladı,Vogue rezervasyonu atlamış,menüdeki somon balığı ellerinde yok,otele grubu ikna etmeye döndüm. Uzun uğraşlar sonucu 20.15 vapuruna yetişmiştim,ama aslında başka bir mekanda yaşananlardan haberim yoktu. O gece mutluluk maskelerimizle doğumgününü kutladık,kadehlerimizi kaldırdık ama diğer mekan ve zamanda ise başka mutluluklara kadehler kalkıyormuş. Çok geç öğrendim. İki gün sonra mesaj attığında ilk aklıma gelen şey tarih oldu,demek ki birisi benden cezamı bu şekilde kesiyordu. Birinin doğumgününde diğerinin çıkmaya başladığını öğrenmek,garip bir duyguydu. Sanki birini eve bırakırken,diğerinin cebime mesaj atıp ben arkadaşlara çıkıyoruz dedim demesi gibi.Sanırım bu olaylar bana anlık yaşamayı öğretti. 6 temmuz 2007 o gece, önce onu görmeye gittim,sabah uyandığımda rehberlik sınavındaydım,akşam ise o konser gecesi ve rehber olduğumun haberi.O acı içinde hüzün mutluluk,birşeylerin bedelini ödemiş olmanın acısı bir tarafta diğer yanda ise kazanmanın sevinci. Siz hiç eski sevgilinizin yatağında, onun ağzından aşık olduğunuz kızın nişanlandığını öğrendiniz mi? Peki arabadan inerken farkettiği, ismin baş harfi yazan bir anahtarlık ile vazgeçilen bir aşka ne dersiniz? Kim size tura gitmeseydin onunla olacaktın,hata yaptın diyebilir? Bunlar sadece benim kesiştirdiklerim,diğerlerini ise daha göremiyorum. Şu an sadece yaşananları unutmamak için yazıyorum,bir daha yaşamamak için. Artık biraz huzur istiyorum.Günahımızın bedelini fazlasıyla ödedim...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder