Çok zor bir kızı seviyorum-Sabiha Gökçen Kurtköy

Cuma günü yine sabırsızlığıma yenildim,ardından arayıp düzeltmeye çalıştım ama hiçbirşey aynı değildi. Bir gün evvel onu ona anlattığım,konuşurken sanki yanımda olan o değilmiş gibi iki yabancı olduk birden...Onunla konusurken ucagım ıptal olmuş,telefon meşgul öğrenemedim,yolda haberi geldi.İzmir'e biraz geç te olsa gittim,ama bütün yol boyunca bir an bile aklımdan çıkmadı. Telefonda adının yazmasını, bir ufak mesaj bekledim,yoktu.İzmir'e vardık,bir gün hızlıca geçti ama aklımdan bir an bile yaptığım hata çıkmadı,o kadar zor onu kazandığım bir anda kendi ellerimle kaybettim. Bu akşam programın bitmesini bekledim,onun göreceği şekilde konuşurken ona baktım. Bana "Sen ne yaptın?" dermişçesine bildiğim bakışını attı,çıkışta da bir yabancı gibi uzaklaştı. Sanırım o an kalbime bıçak saplasa o kadar acıtmazdı. Arabaya bindim,yolda bu şekilde bitmemeli dedim,son bir mesaj attım seninle konuşmak istiyorum dedim. O aklına koyduğunu yapan biri,eğer bir konuda karar verirse o an durduramazsınız.Sanırım bu akşam konuşmamamız iyi oldu,en azından konu biraz daha soğumuş olur. Ne olacağını bilmiyorum,bir imkansız dan sürekli imkanlar yaratıp daha sonra kendi elimle kaybediyorum. Onun en emin olduğum yönü çok iyi bir anne olacağı,çocukları o kadar seviyor ki ,sanki onların yanında kendisi de bir çocuk oluyor. Beni aradığında heyecandan çoğu kez saçmalıyorum,görüşeceğim zamansa mideme kramplar giriyor yanaklarım kızarıyor. Ben konuşurken güldüğünde o an bütün dertlerimi unutuyorum,çok güzel gülüyor.İçinde kötülük olmadığını biliyorum,sadece zaman gerekiyor ona bu dünyanın gerçeklerini göstermek için.Şu an ise okuldaki gerçek dünya ve kendi dünyası ile çoğu kez zıtlaşıyor.Kendi değer yargıları hayatın gerçeklerini yenemediği zaman ise kendi dünyası ile başbaşa kalıyor.Onu uzun zamandır bekliyorum, artık hata yapmak istemiyorum...